'T blijft een taboe. Blote mensen. En allemaal bij mekaar des te meer. Ooit zag ik m hangen. Het klokkenspel van de buurman. Hoe dat zo? Nee ik ben niet het type dat  stiekum van mijn eigen balkon naar dat van de buurman klimt om als perverseling stiekum door het kiertje dat een niet-volledige gesloten gordijn biedt te kijken naar een klokkenspel. Nee zo'n type ben ik  niet. Echt niet!

Ik ben wel het type dat op uiterst beleefde toon door de schutting heen uiterst vriendelijk aan de buurman vraagt of hij nog een ventiel voor een fiets heeft liggen. K ben ook het type dat vervolgens zich naar schrikt van een bijna naakte buurman, die op zijn tenen (die netjes verhuld zijn in slippers, DIE WEL) zich groot maakt om mij een ventiel over de schutting aan te reiken. Omdat praten zonder iemand te zien niet fijn praat, gluur ik vervolgens tussen de schuttinglatten door. Wish I had never done that! Zag daar wel een ventiel….in vol ornaat……..Niet die voor een fiets.

Nee meer een ventiel van het "shockerende, mond vol tanden" soort. "Alstublieft buurvrouw, ik denk dat deze nog wel goed is"……. "Ik betwijfel het buurman", denk ik bij mezelf en zonder een woord te wisselen pak ik het (let wel) FIETS ventiel aan en loop met een rood hoofd naar de schuur.

De buurman is naganoeg tachtig moet je weten. Geen ventiel of klokkenspel om over naar huis te schrijven. Wel op mijn blog.  Ik laat de man in zijn waarde. Hij is op eigen grond. Geen wet die verbiedt poedelnaakt rond te lopen in je eigen tuin. Zelfs niet wanneer zichtbaar voor buurvrouw. Soms als ik 's avonds zijn fanfaremuziek hoor, (buurman speelt in de fanfare) beeld ik me in dat hij in een tutu voor de spiegel danst en uiterst gelukkig is "Zijn momentje"                                                    

Dan uiteraard wel met de gordijnen dicht. Want naakt is een ding maar een bejaarde man in tutu is een tweede. Dinsdag ga ik naar Zwaluwhoeve. Op de "nietnaaktdag" God zij dank. Want een naakte verrimpelde buurman is een ding, maar een van twee kinderen bevallen moeder met een rimpel buik en een zwembadje in d'r nakie is een tweede. That's just NOT DONE. DAnk aan de uitvinder van de TANKINI!

                                VS              

Van Ptt naar TNT.  Van TNT naar PostNL.  Ook leuk.  Veranderingen blijven komen. Gelukkig is de nostalgie er om te blijven. In mijn hart. Met een glimlach erbij. Ik neem je even mee terug naar mijn basisschooltijd. We leerden schrijven. Niet alleen grammaticaal correct. (Waar het me nu  overigens nog steeds vaak aan ontbreekt) Maar we leerden ook mooi schrijven. Schoonschrift heette dat. Met een blaadje met zwarte lijnen onder het blad waarop je schrijven moest. Schuine lijnen.Want de letters moesten schuin. Met de klok mee. Bij sommigen draaide de klok de andere kant op. Bij Heidi uit mijn klas bijvoorbeeld.

Nog verder terug in de tijd. Inktpotjes op je tafeltje. Het haar van het meisje voor je erin, gemixt met wat kauwgom met als resultaat een half kaal of gekortwiekte klasgenoot en een boze moeder. En nog erger; die pokken lineaal op je klauwen. Dat genoegen heb ik nooit gehad. Jammer…..:)

Ik leefde in tijdperk; "vulpen" Zoals 't woord al zegt. Een pen om te steeds weer te vullen.Blauw voor rechtshandigen, rood voor linkshandigen. Nieuwe vulling alleen met toestemming van de meester. In een grote pot achter op de kast achter zijn bureau. Bewijs van een lege vulling moest worden aangeleverd. Dertig of wat vullingballetjes (van die ieniemienie balletjes uit de vulling) in je laatje naast de gedraaide lijmbal. Zoveel mogelijk jatten was de uitdaging.Lekkende vullingen en inktblauwe vingers, handen en schriften. Resultaat; een dikke rode streep door je geschreven regel, een sip gezicht en hangend hoofd.

Iets minder lang geleden; stapels brieven van penvriendinnetjes van vakantie. Briefjes in de klas. Geheimschrift zelf bedacht en gebruikt met vriendinnen. Nog later; liefdesbrieven met parfum. "Ik ben op jou, wil je verkering met mij?, ik beloof dat ik het tegen niemand zeg." Nog mooier; "Sorry maar ik maak het uit" Punt. Streep. Over en uit. Liefdesbrieven met opgedroogde "traanvlekken" naar mij lief in verweggistan. Allemaal zorgvuldig bewaard in een doosje nostalgie in de kelder. 

Gisteren viel het "bewaarexemplaar" magazine van PostNl op de mat. Ik heb 'm van voor tot achter gelezen.Over de post van nu en "vroegah" Ik schrijf bijna nooit meer met pen, laat staan dat ik een handgeschreven brief of sollicitatie verstuur.Op de afspraken in mijn agenda na dan.Alleen dan gebruik ik een pen. Maar ook deze zijn al gedeeltlijk vervangen door mijn blackberry agenda. Ik hou van mijn toestenbord. Typen gaat alsof ik met een toetsenbord geboren ben. Schoonheidsfoutjes blijven. Net als toen. Geschreven schrift vergaat,Mijn vulpen echter blijft bewaard.

Zorgvuldig. Zonder vullingen. Dat wel. Tot het tijdperk waarin mijn kleinkinderen vragen; "Oma wat is een pen?" Pen versus toetsenbord. En het toetsenbord won.

Ik kom naar jou. Of jij naar mij.

Het is maar net hoe je het bekijkt.

Het gebeurd hoe dan ook.

En ik ben voorbereid.

Ik ben er eigenlijk al, bij jou,

althans, enkel mijn gedachten.

Mijn lichaam echter doet er een nachtje over

en moet nog even wachten.

Morgen, ik weet niet of ik van je hou

of dat ik je veracht.

Soms breng je me  de verlichting,

wanneer de nacht me door het duister

 naar jou toe heeft gebracht.

Soms kan ik intens naar jou verlangen,

schud ik vandaag het liefst van mij af.

Maar vandaag jaagt me op

houd  me  lange tijd gevangen

misschien zelfs wel voor straf.

Morgen maakt dat alles anders wordt,

maar morgen komt nooit naar het heden.

Het heden reist wel naar haar toe,

tot ik ben moe gestreden. 

Maar morgen maakt het heden waard.

Zij zijn als man en vrouw verbonden.

Wanneer heden vandaag opklaart,

arriveer ik morgen ongeschonden.

Dus wacht op mij lieve morgen wil ik er zijn,

bij jou wanneer je mij omarmt.

Wanneer ik mijn ogen open

en jouw zon mijn "zijn" verwarmt.

Tot morgen,morgen

Overhemden strijken tot aan de dood. Ik heb het beloofd. Mijn dood of zijn dood. Wie 't eerst gaat. Er zitten altijd vlekken op. Op zijn overhemden. Hij kan niet eten zonder te knoeien. Nooit. Haar uit het douchputje trekken. Zijn haar…ja dat van mij ook, maar dat doet er nu even niet toe. Slapen onder een nat dekbed, wanneer hij 's nachts zweet. Ik zou bijna denken dat hij liever een waterbed heeft. Het hoort er allemaal bij, bij de belofte die ik deed in 2000. Tot de dood ons scheidt.

Ik had er nooit bij stilgestaan. Ik had het toen ook nooit kunnen begrijpen wat het inhoudt, het huwelijk. Ik was net 18. Ik kwam net kijken.Nu ben ik bijna dertig en als je het mijn ouders vraagt kom ik nog steeds maar net kijken. Ik droeg een roze bril toen en kon leven van de liefde. Hij, mijn held op het witte paard. Ik vond alles mooi en leuk aan hem. Scheten en boeren en schijten dat deed hij niet in mijn bijzijn. Laat staan nagels knippen.

We zijn elf jaar en twee kabouters verder. En ik strijk zijn overhemden. Het gevoel van toen is er niet. Mijn roze bril heb ik nog wel hoor. Alleen het roze is van de glazen verdwenen. Ik zie er nu vrij helder door en alles heeft zijn ware kleur, geen roze te bekennen, behalve op mijn nagels. Het gevoel van toen deed mee voor spek en bonen. verliefdheid….zo mooi…..maar wat houdt het in? Het echte "houden van" gaat veel dieper. Dat besef je pas wanneer je zijn overhemden strijkt. Voor de miljoenste keer. Ik haat strijken. Maar overhemden strijken is het toppunt van mijn "strijkhaat". En hij heeft er heel wat. Krengen. Maar ik doe het. Omdat ik het wil. Voor hem. Ook al haat ik het. Net als toen kies ik ervoor, steeds opnieuw.

Natuurlijk, ik weet dat het huwelijk veel meer offers vraagt dan alleen het strijken van overhemden. Geloof me ik ben een kenner.Soms weet je het even niet meer. Vraag je je af waarom je niet meer voor die ander voelt wat je toen voelde. Waarom aandacht geven aan hem soms meer voelt als een opgave dan als een zegen. Je hebt immers al zoveel gegeven vandaag. Nu is de beurt aan jou en jij wil alleen maar slapen en met rust gelaten worden.

Iedereen maakt ze mee. De seizoenen van het huwelijk. En soms denk je;" Heb ik hiervoor gekozen?" "Waar blijf ik zelf dan nog?"  "Hoe zit het dan met wat ik wil van het leven?" Op zulke momenten denk ik terug aan de keuze die ik destijds maakte. En al is verliefdheid een gevoel wat meedoet voor spek en bonen, met mijn hele hart, ziel en hoofd maakte ik destijds die keuze. En nu, elf jaar later val ik daar altijd nog op terug. Op die keuze. Ik bedenk me ; "houden van" is een zaak van het hoofd en niet van gevoel. Toewijding eveneens. En let op…lees en vergeet nooit meer ; GEVOEL is een zaak van gebed.En plots zie ik weer waarom ik van hem hou. En druk mijn neus in zijn overhemd. Ik knipoog naar mijn Maker en met volle tegenzin maak ik de "overhemden strijk" af. Maar ik doe het, want ik heb het beloofd, tot de dood ons scheidt.

"Kut ik ga met mijn knie door een stuk banaan" 

Met grote ogen en open mond staar ik hem vol verbazing aan. "Pardon"? zeg ik nog in de hoop dat de zin in de herhaling een compleet andere woordkeus bevat dan ik zojuist even dacht.

Ik zeiiiiijjj…"kut ,er zit banaan op mijn knie"  herhaalt hij  genadeloos en ietwat geiriteerd over mijn ogenschijnlijke gehoorgebrek. Vol ongeloof hoor ik de zin voor de tweede maal alleen nu iets anders geconstrueerd. Ik kan het niet geloven. Nee ik WIL het niet geloven. Dat zo'n woord zojuist uit het mondje van mijn 6-jarig monstertje kwam. Bloedserieus en geheel onbewust van zijn misdaad wijst hij naar zijn knie en wegens het uitblijven van een verbale reactie van mijn zijde wil hij bijna de zin nog eens herhalen. Verbrouwereerd stamel ik;'' Ik heb het wel gehoord hoor, maar wat gebruik je daar nou voor woord?"O bedoel je kut mam?" antwoord hij in zo'n uiterste onschuld dat ik, ondanks de heftigheid waarmee ik me verzet tegen een lach, ik mijn hand voor mijn mond gooi en het uitschater.

Kabouter lacht hard mee al heeft hij geen flauw benul waarom ik nou eigenlijk precies lach.Gelukkig lukt het me mijn gezicht na een potje lachen weer in de serieuze plooien te trekken die ik in eerste instantie in gedachten had. "Mama lacht nu wel maar ik vind het helemaal niet grappig meneer, dat is een heel erg woord" Vastbesloten om duidelijk te maken dat het serious buisness is informeer ik naar de bron van invloed, de bron die de woordenschat en de hersens van mijn kleine onschuldige kleuter vergiftigd heeft. "Daar ga ik een stokje voor steken, k zal diegene die dat soort woorden gebruikt in het bijzijn van mijn zoon er eens serieus op aanspreken" denk ik dapper. Dus vraag ik;"van wie heb je dat woord, …nou zeg eens?" Kabouter kijkt me aan alsof ik compleet van t padje ben. "Van jou mam, dat zeg jij toch ook wel eens, dus dan is het toch niet erg?"

 
Au…….een heel pijnlijke confrontatie met mijn eigen moeder-gedrag. "Als mama dat zegt mag je heelboos worden hoor, want mama mag zulke woorden helemaal niet gebruiken dat is heel erg", probeer ik nog als pleister op een bloedende wond. Kabouter haalt zijn schouders op en met de geplette banaan nog op zijn knie gaat hij verder aan zijn "supersonischemegavettecoolelegoracerrobot" Ik vlucht de woonkamer uit. Twee kleine oogjes vanuit de box volgen me. Godzijdank is hij een "stomme" getuige van mijn pedagogische inperfectie, kan hij het ook niet doorlullen aan zijn pa. In de keuken bekijk ik me zelf in de weerspiegeling van de magnetron. Weer schiet ik in de lach…..Ik kan het niet helpen…ik ben nou eenmaal een moeder van niks……. 

Nooit geweest ook. Het gaat over mij. Ik schaam me er ook niet voor. Ik geef het eerlijk toe. Bescheiden ben ik niet. Niet echt…zeg maar…zelden eigenlijk. Misschien maakt me dat zelfs een tikkeltje arrogant. Ik weet het niet. 'T zou zo maar kunnen. En afgaand op de eerste indruk die mensen meestal van me hebben, klopt dat dan wel denk ik. Sommige mensen zouden het ook wel eigendunk noemen. En nee dus..ik heb geen lage dunk van mezelf. Kortom ik mag mezelf graag.

Ik ben niet zo als de meeste Nederlanders zo dat ik maar moeilijk complimentjes in ontvangst kan nemen. Ik verwelkom ze en beantwoord ze regelmatig met ; "Nou dat vind ik eigenlijk ook" of "ja he?, dank je". De comlimenten waarmee ik nog het allerminst moeite heb zijn degene die gemaakt worden over mijn kinderen. Regelmatig worden zij geprezen om hun uiterlijk, humor en charme. Ik ben trots op hen. En ja inderdaad ze zijn bloedmooi. Het zijn mijn kinderen dus dat vind ik. En schiet me wat mij betreft af maar ik vind ze de mooiste kinderen op aarde. En ook de grappigste en liefste. En dat mag iedereen weten. Vanmorgen kocht ik brood, boter, koekjes en drinken. Mijn jongste mocht alle spullen op de band bij de kassa leggen. En hoe langzaam het ook ging, niemand leek zich eraan te storen. Voor mijn gevoel keek heel de winkel vertederd toe hoe dat 1-jarig kaboutertje met moeite de spulletjes uit het karretje hees en op zijn teentjes moest gaan staan om bij de band te komen al "OOK" , "OOK" roepend. En zoals gewoonlijk keek ik tots om me heen. 'T liefst had ik naar iedereen willen roepen JAAAAAAA, schattig he? Dat is mijn kind. Vinden jullie hem niet mooi, leuk en lief. Maar als ze naar me hadden gekeken hadden ze dat ook wel in mijn ogen kunnen lezen.

En weet je eigenlijk als ik er goed over nadenk ben ik maar blij dat ik niet zo'n moeite heb met complimenten. Ik kan er wel mee leven dat ik mezelf, mijn gezin en zelfs mijn hond zwaar oke vind. Er zijn al genoeg mensen die niet met zichzelf door een deur kunnen, en dat terwijl ze de rest van hun leven nog met zichzelf moeten doen. Een heel verdrietig iets eigenlijk. K heb met hen te doen. Dan ben ik toch liever een tikkeltje arrogant.

En? Heb ik gelijk of niet? Ach wat een onzinnige vraag eigenlijk

Als in een waas trekt zij aan mij voobij. De stad. Zij ademt uit, de lucht betrekt, zwarte wolken van verwarring, hebzucht en dwaling worden door haar uitgestoten en vernauwen het zicht tot aan de horizon. Hoor, zij kreunt. Hulpeloos maar ziedend staart zij mij aan. Ik vlucht maar wroeging snoert mijn keel en vergiftigd mijn ademhaling. Ternauwernood ontvlucht ik uit haar greep. Hoor zij roept mijn naam. Ongewillig maar machteloos draai ik om. En zie hoe zij smeekt. Haar armen uitgestrekt. Zij grijnst. Ik weiger gehoor te geven aan haar leer.Met mijn hele wil en kracht sla ik mijn ogen op en zie mijn Vesting is daar. Ik keer haar de rug toe, de stad. Met haar schrille en snerpende kreet straft zij mij af, maar ik ren. En dan is Hij daar. Mijn Vesting,  regerend met vrede en rust reikt Hij mij Zijn hand. Onrecht en verbittering verstommen. Angst valt van mij af. Zij allen blijven verweesd achter. En ik treed binnen.Warmte omvangt mijn lichaam. Vreugde vervult mijn hart. En hoor een lofgezang ontspring vanuit mij ziel. Vrede huist in mij. En nooit ben ik alleen. Dit is mijn schuilplaats. Mijn Vesting. 

I

Cover me, cover up my tears
Cover up this girl who's covered up in fear
I need a peace of mind, I need a piece of you
To cover all that's gone and everything that's new
You unveil me with your mercy
I want to breathe you in
You unfold me, then you hold me

Cover up my heart, cover up my soul
Cover up this world and everything I know
You cover up the sky, you cover up the sea
Cover up the mountains and every part of me
And every single breath I breathe…Cover me

I am still alive and covered up in years
Covered up in lines as innocence appears
So give me a peace of mind, give me a piece of you
To cover all that's old with everything that's new
You unveil me with your mercy
I want to breathe you in
And you unfold me, then you hold me

Cover up my heart, cover up my soul
Cover up this world and everything I know
You cover up the sky, you cover up the sea
Cover up the mountains and every part of me
And every single breath I breathe…Cover me

You unveil me with your mercy
I want to breathe you in
You unfold me then you hold me
I want to shed this skin
You unveil me with your mercy
You unfold me, then you hold me
You unbreak me, would you take me home

Cover up my heart, cover up my soul
Cover up this world and everything I know
You cover up the sky, you cover up the sea
Cover up the mountains and every part of me
And every single breath I breathe…Cover me

 
Ongelukkig klaagloos.

Er zijn van die dagen in de week dat ik niks anders wil dan rust.Geen kinderen om me heen. Geen moetjes.Gewoon helemaal niks uitvoeren.k zucht tien keer en klaag over ditjes en datjes. De kinderen zijn te druk.K moet teveel doen. De was, stofzuigen, dweilen, koken, opruimen en dat alles met een dwerg hangend aan mijn been alsof hij eraan vast gegroeid zit. Met op de achtergrond een muziekplaat  die blijft hangen op “mama”, “mama”, “mama”.De dag is te kort en de uren gaan te snel. Ik snauw de kinderen af en kan niet wachten tot het zeven uur is en ik ze in hun bedje kan dumpen. Als manlief thuis komt zet ik mijn gezicht op “zwaar en moeilijk”alsof ik zouist bevallen ben van een moddervette baby.Vervolgens ben ik saggerijnig omdat de avond te vlug voorbij is en ik amper aan mezelf toe gekomen ben die dag. Ik blijf tot laat op om de verloren uurtjes rust in te halen. En slapen? Dat is maar saai. Wanneer je je ogen opent is de nieuwe dag al weer begonnen en moet je weer aan de bak en dat wil toch niemand? Dan maar moe en wakker en op de bank als een blok in slaap vallen  en met open mond erbij liggen als een overleden bejaarde. Waarna ik vervolgens door manlief naar boven ge-bonjourd wordt. K neem ‘t ‘m niet kwalijk.’T is ook niet de meest aantrekkelijke positie die ik dan aanneem.Met als gevolg dat ik doodmoe maar; “gloeiende gloeiende” wel weer klaarwakker mijn bed in kruip. En dan breekt er een dag waarop ik niks hoef. Neem nou vandaag. Geen afspraken, de oudste op school, k hoef niet te werken en het huis is al schoon, de was ook al gedaan.K verveel me.Het regent. K denk dat ik maar eens een boek ga lezen;

Excuse me….

Delen

Wat is een traan wanneer hij weggestopt de kans  krijgt aan te zwellen in een zee waarin men het hoofd niet meer boven water houdt en verdrinkt.
Nee een traan moet gedeeld zijn, zodat wanneer hij stroomt, hij een rivier vormt die recht naar het hart van de ander stroomt.
Een rivier verbindt, een rivier verkwikt, verfrist, maakt sterker en brengt leven.
Hoe kun je me zeggen niet te huilen, sterk te zijn wanneer het leven de ziel snijdt.
Een wond kan immers alleen helen wanneer er zorg en aandacht aan besteed wordt.
Word hij verborgen dan gaat hij rotten en tast langzaam andere delen aan.
Hoe kun je me zeggen sterk te zijn voor die ander als het enige wat sterk maakt de armen van die ander zijn die me vasthouden als ik mezelf open stel.
Wat heeft het een mens ooit goed gedaan of genezen wanneer de ander verbergt wat in hem leeft.
Wat heeft het een mens ooit goed gedaan te leven in een dergelijke leugen.
Verbondenheid is als zuurstof, zonder verbondenheid sterft men niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk. Zwaar belast en eenzaam omdat het gewicht van het verdriet alleen door hem gedragen is.
De mens is geboren om zich te verbinden….
Verbinden kan alleen door de ander aan te raken, hetzij met lichaam, ziel of geest.
Niet verbonden zijn, brengt isolement. Niet verbonden zijn vraagt vervanging voor het gemis van het wel verbonden zijn. En die vervanging brengt  bitterheid, gevangenschap en slavernij.
Nee, huilen zal ik…en de warmte van mijn tranen zullen haar  hart verwarmen omdat zij vertalen hoeveel ik van haar hou.
En het zout van mijn tranen versterkt de smaak van de liefde tussen ons beide.

(Geschreven voor mijn moeder na de kankerdiagnose, eveneens opgedragen aan Sascha)